Heimatlied Grevesmühlen

Grevsmöhlen, du sast läwen,

Du leiwes Kreihdennest!

Väl flög' sünd unnern Häwen,

Du büst dat allerbest.

 

Ick weit väl truge Städen,

Wo woll tau Maud mi ward:

Bi di is Heimatfräden,

Un di gehürt min Hart.

 

Du liegst mang bunte Gorens

in Gräun un Blaumen ganz,

um Linn'böhm, Dann un Bäuken

windt di den schönsten Kranz.

 

Um Rogg' und Rapp un Weiten

Lücht hell as schieres Gold,

drei Waterspeigels blänkern

ut Feld un Wisch un Holt.

 

Dat Hus, wo eins min Mudding

Up ehren Schot mi drög,

dei Kinnerssporen sünd dor

up all dei hunnert Wäg,

dei Rekterbag, dei Schaulen,

wo ick min Ding' hew lihrt,

dei Dann'barg, wo min Juchzen

wi Kinnerfest hebbt fihrt.

 

Hoch över Linnenkrohnen

sei ick dien Gooteshut stahn,

un hür in min Gedanken

dei Kirchenglocken gahn.

 

Ick seih väl truge Minschen

dei Staten up un uw,

un seih in stillen Fräden

ock männing leiwes Grab.

 

Dei Iserbag dor baben

kickt still in't wide Land,

up Höw un dusend Feller

bet an dei Waterkant.

 

Dor is dei blage Ostsee,

dei grote Welt tau seihn

min lütte Welt dor nebben

Grevsmöhlen in Land Ein!

 

Ick weit väl truge Städen,

wo woll tau Maud mi ward,

bi di is Heimatfräden,

un di gehürt min Hart.

 

Väl flög' sünd ünnern Häwen,

du büst dat allerbest.

Grevsmöhlen, du sast läwen,

Du leiwes Kreihdennest.